บทที่ 83 ระวี-ลุค [6]

“ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน” เสียงนั้นเบาแผ่วราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน แววตาที่มองไปทั้งแปลกใจและนึกห่วง ก่อนจะเดินไปหยุดยืนใกล้ ๆ โน้มตัวลงไปจับจ้องใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนโซฟาปรับนอนสไตล์ญี่ปุ่นที่สามารถปรับนั่งหรือปรับให้แผ่ราบไปกับพื้นก็ได้ ที่เธอมีติดไว้สำหรับเอนกายพักผ่อนยามไม่มีลูกค้า แต่บัดนี...